Vakantie

Monile,

Ik ben weer gearriveerd in Rumphi na een heerlijke vakantie. Werken in Afrika is een uitdaging maar reizen met het openbaar vervoer (bus) vraagt nog veel meer van je............hahaha. Je moet HEEL VEEL geduld hebben en constant op je hoede zijn dat je niet afgezet wordt en dat je in de correcte bus terecht komt.

Bij de grensovergang tussen Oeganda en Kenia moet je uitstappen en lopend door de paspoortcontrole. Hierna kun je weer instappen maar onze bus vertrok voordat alle passagiers door de douane waren en ondanks dat we een ticket hadden tot Arusha (Tanzania) en onze bagage nog in de bus lag. Het was 11 uur ’s avonds en het koelde behoorlijk af en daar sta je dan in je T-shirtje met je paspoort en fototoestel met een paar afrikanen die je vertellen dat er ’s morgens wel weer een bus komt. Na een heftige discussie met de manager van de buscompagnie (Kampala Coach) regelden ze uiteindelijk toch een taxi voor ons en werd de buschauffeur gebeld met instructies om op ons te wachten. Ondertussen was de bus al 50 km verderop en het kostte ons een klein uurtje om de ontmoetingsplaats te bereiken. Nadat we gearriveerd waren werden we, tot mijn grote verbazing, aangevallen door een paar passagiers die ons kwalijk namen dat we de bus hadden laten wachten. Volgens hun waren we niet snel genoeg door de paspoortcontrole hoewel het hartstikke druk was. Het bleek dat ze ons met opzet achter hadden gelaten. Het is lang geleden dat ik zo kwaad was en ik heb behoorlijk lopen schelden en schreeuwen om het egoïsme van een paar passagiers.

Ik kan nog veel meer opnoemen zoals halverwege een rit zonder benzine te komen staan (en geen afrikaan die dat vreemd vind) of met 25 mensen in een minibus terwijl er maar 16 zitplaatsen zijn of rennend naar de bus want hij vertrekt ieder moment en dan bijna 2 uren wachten voordat we echt vertrekken maar gelukkig waren dit maar kleine incidenten en kijk ik met veel plezier terug op mijn vakantie.

Ik heb genoten van de witte stranden van Zanzibar, de safari in Tanzania, de chimpansees in Oeganda en de vele bezienswaardigheden onderweg.
In Tanzania kon een serveerster niet van mijn haar afblijven. Tussen het serveren door bleef ze naar mijn tafeltje komen om mijn haar te strelen. Volgens haar was het zo zacht en de kleur zo apart.
Bij een behoorlijk heftige waterval boden jongens aan om, voor een klein beetje geld, met een kano of zelfs met alleen een jerrycan als boei, de stroom van de waterval te volgen. Dat mensen zulke grote risico’s nemen om een beetje geld te verdienen geeft wel aan hoe groot de armoede is.
Op de Masai markt kreeg ik mijn zoveelste huwelijksaanzoek en ik moet zeggen dat ik even twijfelde. Er werden me zulke mooie koeien aangeboden.............hahaha.
Ook heb ik een ex VSO collega in Kampala bezocht en dat is het leuke van deze baan, de vele internationale contacten.

Teruggekomen in Rumphi dachten sommige mensen van het ziekenhuis dat ik terug was gekomen met een nieuw contract op zak. Helaas moest ik hun vertellen dat ik volgende week definitief vertrek naar Nederland.

Ondertussen vorderen de werkzaamheden in het nieuwe lab gestaag. Het wordt een echt laboratorium en ik ben erg blij voor mijn collega’s maar het blijft een beetje zuur voor mij. Met deze ruimte en de steun van deze grote donor had ik zoveel meer kunnen doen....

Afgelopen week was er nijlpaardvlees te koop in Rumphi. Nijlpaarden komen voor in Vwaza, een Game Reserve 25 km verderop. Tijdens het regenseizoen stijgt het niveau van de rivier en dan kan het gebeuren dat een nijlpaard op avontuur gaat en vanuit het meer de stroom van de rivier gaat volgen. Nijlpaarden zijn erg gevaarlijk en als ze gespot worden buiten het reservaat dan worden ze afgemaakt. Het nieuws ging zeer snel door het dorp en toen ik arriveerde was het vlees al verkocht. Alleen het hoofd lag er nog en er waren 5 man voor nodig om dit te verplaatsen.

Zaterdag stap ik op het vliegtuig naar Nederland met een koffer vol souvenirs en een hoofd vol herinneringen. Rumphi is een nieuwsgierig dorp en het lijkt of iedereen weet dat ik wegga. Van de bankmanager tot de marktverkoper, van de werknemers op het benzinestation tot de winkeliers, iedereen wenst me het beste voor de toekomst en ze hopen allemaal dat ik terugkom. Afscheid nemen blijft moeilijk maar ik zie de toekomst met vol vertrouwen tegemoet en sta open voor nieuwe avonturen...........grijns, grijns.

Ik heb het vaker gezegd maar jullie reacties op mijn blog hebben me altijd veel goed gedaan. Ik wil iedereen bedanken voor de steun, belangstelling en de “overlevingspakketten”. Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit allemaal mee heb mogen maken.

YEWO CHOMENE

Tot gauw!!!!!!!!!!!!!!!!

Rina